1ـ تقويت ارا ده :  برنامه هاى رمضان، عالى ترين راه براى بالندگى  اراده است. روزه  بهترين  برنامه مناسب با روحيه انسان را دارا است كه اگر از آن استفاده بهينه شود تأثير اعمال آن حتى در دنيا آن قدر زياد است كه نمى توان آن را ارزيابى كرد.
2ـ بيدارى عاطفه: روزه حس هم دردى و هم سويى با قشر مستضعف را در انسان بيدار مى كند. بيدارى عاطفه يكى از ويژگى هاى انبيا و اولياى الهى است.
3ـ پالايش گناه: دورى از گناه  روح را  تلطيف  نموده و توفيق هميشگى  بندگى  را  فراهم مى نمايد.
4ـ حيا و عفت: رمضان  تمرين  خود دارى از معاصى و بالا رفتن حيا و شرم بنده است. بى حيايى مساوى است با عمل به خواسته هاى نفس و روزه ضريب حيا را بالا مى برد و ميزان مفاسد را كم و عفت عمومى را ضمانت مى كند.
5 ـ اعتماد به نفس: اعتماد به نفس و پذيرش مقابله با سختى هاى جسمى و روحى از ديگر آثار روزه است.
6 ـ كنترل زبان: كنترل زبان در بخش مثبت و منفى آن تمرين زياد لازم دارد و چه بسا گناه زبان اعمال نيك  چندين ساله  را محو مى كند.  در رمضان  شخص روزه دار  با قرائت قرآن و دعا و ترك  گناهِ زبان  چون غيبت  و دروغ و تهمت  پالايش واقعى  اين عضو را عهده دار مى شود.
7ـ پاكى از رسوبات جسمى حرام: انسان ممكن است آگاهانه يا ناآگاهانه لقمه هاى حرام بخورد كه روزه موجب ذوب اين لقمه ها و صفاى باطن و آرايش صفات حسنه در انسان مى گردد.
8 ـ پاكى پندا ر: پندارِ همراه با ملاك عقل و شرع( نه براساس رؤيا و خيال پردازى هاى غلط و سوءظن) از آثار معنوى روزه دارى است.
9ـ تقويت معارف دينى: وفور برنامه هايى چون دعا، قرآن، بيان معارف طبعاً با شكم خالى و عدم حجاب بيشتر مثمر ثمر خواهد بود.
10ـ تمرين نظم: نظم از عوامل مهم پيروزى بزرگان دين بوده و هست. رمضان، نظم در زمان، گفتار، رفتار، حالت و خواب و خوراك را آموزش مى دهد.
11ـ شكرگزارى: روزه دارى و توجه به خداوند،انسان را در برابر نعمات پروردگار مانند نزول قرآن، شب قدر، نزول ملائكه و روح و براى باز شدن ابواب رحمت الهى در اين ماه و ميهمانى خدا و توفيق عبادت و كسب تقوا شاكر مى نمايد.
12ـ اقدام به توبه: از آثار معنوى و مهم روزه، طهارت درونى و حركت صحيح براى بندگى و سير به سوى كمال الهى و رسيدن به محبوب در پرتو برنامه هاى عملى روزه است.